नेपाल वन जंगलले ढाकिएको राष्ट्र हो । एउटा कृषि प्रधान देश हुनुका साथै विश्वमै जलश्रोतको दोश्रो धनी पनि हो नेपाल । यो वाक्य अब किताबमै सीमित हुन पुगेको छ । बालबालिकाहरुको पाठ्यक्रममा यो वाक्यलाई अझै प्रष्ट्याइएको छ । तर, अहिले यसको यतार्थ बेग्लै छ । यो वाक्य सुन्दा जति गर्व गर्ने खालको छ, त्यसको यथार्थ उत्तिकै कष्टकर छ । नदीनालाले भरिएको देशमा किसानले पर्याप्त सिँचाई सुविधा पाएका छैनन्, हरियो वन नेपालको धन आज मासिंदै गएको छ र खेतीयोग्य हरिया खेतवारीमा खडेरी लागेको छ । 
    नदीनालाहरुबाट पर्याप्त विजुली उत्पादन गरेर आफु उपयोग गर्ने र बाँकी अरु देशलाई बेच्न सकिने सामथ्र्य प्रकृतिले हामीलाई दिएको छ । तर, वर्षायाममा पनि सिँचाईको अभाव हुने  गरेको छ । वनजंगल मासिंदै गइरहेको छ, वनतस्करहरु हाम्रा जंगल उजाड बनाउँदैछन् । ती तस्करहरु मध्ये हाम्रा वन रक्षकहरु पनि पर्दछन्, उनीहरुले जथाभावी र प्रतिबन्धित रुख ढालेर वन विनाश गरिरहेका छन् । खेतियोग्य जग्गामा सिँचाई हुन पाइरहेको छैन । नहर छ तर व्यवस्थित छैन । नहरको आवश्यकता छ, तर निर्माण र मर्मत भईरहेको छैन । किसानहरु वर्षा अभावका कारण जेनतेन अन्य उपायबाट केहीले आंशिक रोपाई गरेपनि सिँचाईको समुचित व्यवस्था भने गर्न सकिएको छैन । धान निर्यात गर्ने नेपालले भारतबाट आयात गर्नु परिरहेको छ ।  हाम्रो देशको यो अवस्था किन आयो ? यसप्रति सबै चिन्तित हुनु जरुरी छ । यसप्रति हामी सबै जिम्मेवार भएर प्रस्तुत हुनु पनि त्यतिकै आवश्यक पनि छ । हामी राजनीतिक विषयलाई मात्र प्रोत्साहन दिने गरेका छौं । के प्राकृतिक सम्पदाको सम्वद्र्धन र संरक्षणको जिम्मेवारी हामी सबै नेपालीको होइन्, हो भने आजैदेखी यसप्रति गम्भिर होऔं । 

प्रतिकृया दिनुहोस